Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου 2009

Άλλο ένα σύντομο ανέκδοτο....


Για όλα φταίνε οι γκόμενες οι πρώην και οι επόμενες...



Μετά από τη δεύτερη ελικοπτεράτη απόδραση από τον Κορυδαλλό της παρέας Παλαιοκώστα δύο είναι οι αποκλειστικοί υπαίτιοι, οι "πουλημένοι" δεσμοφύλακες και τα καρτοκινητά. Για να αποτραπεί λοιπόν μία ακόμη απόδραση οι ηγέτες του τόπου αυτού ζητούν:
Τα γνωστά δημοσιογραφικά τζάκια... ζητούν τα κεφάλια ΟΛΩΝ των φυλάκων τους οποίους ολημερής και οληνυχτής κατηγορούν ως πουλημένους και
Τα σαϊνια της κυβέρνησης αποφασίζουν την κατάργηση της ανωνυμίας των κατόχων καρτοκινητών.

"Κύριοι και κυρίες" της Βουλής και της TV προσέξτε γιατί οι μέρες που ο κόσμος θα σας βλέπει και θα σας πετάει -όχι ντομάτες γιατί είναι πια πανάκριβες- αλλά ότι βρει μπροστά του εκτός από φαγώσιμα εννοείται...έχει φτάσει . Συνάνθρωποι οργανωθείτε ...

Παρασκευή 20 Φεβρουαρίου 2009



Στάθηκα τυχερή και βρέθηκα για λίγες ημέρες εκτός Αθηνών. Πήγα στα Γιάννενα, έμεινα στην παλιά πόλη. Παγωμένη αλλά πανέμορφη.




Η φωτογραφία είναι από το νησάκι στη λίμνη.

Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου 2009


ΤΟ ΌΡΑΜΑ..ΑΒΡΑΜΟΠΟΥΛΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΓΕΊΑ


Ο υπουργός Υγείας προσέφυγε στη δικαιοσύνη κατά των συνδικαλιστών που όπως είπε "φέρουν ευθύνες για την απαράδεκτη στάση τους" για τον θάνατο του 53χρονου ασθενή στη Θεσσαλονίκη. Σύμφωνα με τα νέα δεδομένα ο άτυχος άνδρας κατέληξε από γαστρορραγία και όχι λόγω έλλειψης αναλώσιμων στο ασθενοφόρο.

Σημεία προς εξέταση....

Η αυτονόητη, άμεση παρέμβαση εισαγγελέα στην υπόθεση. Αναρωτιέμαι πόσα εξίσου τραγικά περιστατικά διαδραματίζονται καθημερινά στην "μπανανία" μας και δεν ευαισθητοποιούν κανέναν λειτουργό της δικαιοσύνης? Μήπως τα αντανακλαστικά του εισαγγελέα είναι ανάλογα του αξιώματος του θιγόμενου -βλέπε ηγετικό προφίλ του δελφίνου υπουργού-
Ας μην είμαστε κακεντρεχείς ίσως από χθες να γίνει μια νέα αρχή....


Και αν υποθέσουμε πως ο ένοχος εντοπιστεί, θα του επιβληθεί ποινή? θα γίνει το περιστατικό η αφετηρία για πιο σοβαρή αντιμετώπιση του αγαθού της δημόσιας υγείας? ή απλώς θέλουν κάποιοι να βγάλουν από πάνω τους την "ρετσινιά" του ανεπαρκή υπουργού και της ακόμη πιο επικίνδυνης -στο σύνολο της- κυβέρνησης?


Η δικαιοσύνη ποιους πρέπει να καθίσει στο σκαμνί για το τρελό φαγοπότι στις προμήθειες των νοσοκομείων? Ποιοι κατάφεραν να ευτελήσουν το ΕΣΥ και από εθνικό σύστημα υγείας να γίνει χοάνη για κάθε τίμιο και αξιοπρεπή γιατρό που προτεραιότητα του είναι ο άνθρωπος, η προσφορά και όχι ο πλουτισμός.


Ποιος πρέπει να καθίσει στο σκαμνί, για την έλλειψη προσωπικού που οδηγεί ασθενείς ακόμη και στο θάνατο λόγω της ανεπαρκούς περίθαλψης τους? Τρίτη 10 Φεβρουαρίου, Γενική Εφημερία στο "Νοσοκομείο Σωτηρία". Ο δεύτερος όροφος της Χειρουργικής Κλινικής είχε μόλις δύο νοσηλευτές προσωπικό... Τί είναι αυτό κύριε Αβραμόπουλε? Αυτό δεν λέγεται εγκληματική αδιαφορία για τους ασθενείς ή μήπως έγινε μόνο μια φορά ? Σε ποιόν να ρίξουμε την ευθύνη για την κατάντια αυτή?...Εεεε

Γιατρός σε πανεπιστημιακό νοσοκομείο, με 23 χρόνια υπηρεσίας αμείβεται με 2.500 ευρώ, μαζί οι εφημερίες...Και οι πανεπιστημιακοί είναι από τους τυχερούς γιατί στα απλά νοσοκομεία οι γιατροί είναι πιο κακοπληρωμένοι και ο λειτουργικός σχεδιασμός βασίζεται στις υπερωρίες που εδώ και καιρό δεν πληρώνονται. Γιατί κύριε Υπουργέ πήρες πίσω όσα συμφώνησες πέρυσι με τους νοσοκομειακούς για τους μισθούς τους? Και αν κάποιος άλλος -βλέπε υπουργό Οικονομίας- δεν σου τα δίνει τελικά βγες και πέστο το. Όλα μα όλα έχουν ονοματεπώνυμο, μόνο εδώ -στη χώρα της λήθης και της αρπαχτής, στη χώρα του ωχ αδερφέ και της καφρίλα τα πάντα και οι πάντες κρύβονται πίσω από την ατιμωρησία και την ξεδιάντροπη ατιμωρισία




Θα επανέλθουμε

Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου 2009



Για κοιταχτήτε στον καθρέφτη συμπατριώτες νομίζω πως τους μοιάζουμε


Ο σκύλος "έφαγε" τους μαγνήτες ενώ στη Νάουσα τα ψυγεία "καταπίνουν" εργάτες

Πέμπτη 29 Ιανουαρίου 2009

Απόγνωση για μέλλον

Ο οικονομικός μαρασμός με τις χιλιάδες απολύσεις ανά τον πλανήτη έχει μπει για τα καλά στην καθημερινότητα μας. Δεν είναι απλά νούμερα που ακούμε και βλέπουμε από τους τηλεοπτικούς μας δείκτες, είναι οι φίλοι και γνωστοί, οι γείτονες που με αγωνία μοιράζονται την αβεβαιότητα τους για το μέλλον ενώ άλλοι έχουν ήδη δει την πόρτα της εξόδου από την εργασία τους.

Τί πιο θλιβερό από την ιστορία της επταμελούς οικογένειας στο Λος Άντζελες? Ο πατέρας "πνιγμένος" στα χρέη μην μπορώντας να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του, σκότωσε τη γυναίκα του, τα πέντε παιδιά τους και στη συνεχεία αυτοκτόνησε, δίνοντας με τον πιο τραγικό τρόπο τέλος στα προβλήματα τους. Η είδηση νομίζω πως πάγωσε το αίμα σε πολλούς. Άραγε μέχρι που θα φτάσει η οικονομική ανέχεια, πόσο θα υποφέρουμε από αυτήν και πόσο θα κρατήσει. Τη λέξη στέρηση η γενιά μας την έχει ακουστά μόνο από τις αφηγήσεις των παππούδων, μνήμες από τα χρόνια της Κατοχής.
Ξέρω, μπορεί να πείτε ότι όλα αυτά μοιάζουν λίγο υπερβολικά αλλά αλήθεια ποιος μπορεί να το ξέρει....Και όλα αυτά μεσούσης της περιβαλλοντικής καταστροφής. Τα ανεπαρκή αποθέματα νερού, οι ακραίες καιρικές συνθήκες και οι φυσικές καταστροφές ως επακόλουθο, αποτελούν από μόνες τους μεγάλες οικονομικές πληγές. Πως θα αντέξουν οι εθνικές οικονομίες τόσο δυσβάστακτα κόστη, πόση "σημασία"-ενισχύσεις, επιδόματα, κοινωνική πολιτική- θα έχουν περιθώριο να δώσουν οι κυβερνήσεις στους πολίτες.
Έως ότου πάντως συμβεί κάτι απ'ολα αυτά μήπως πρέπει να κλείσουμε τις τηλεοράσεις μας, μήπως να σταματήσουμε να ενημερωνόμαστε στιγμή τη στιγμή για τον ακριβή αριθμό των απολύσεων και των εταιριών που κλείνουν ?

Παρασκευή 23 Ιανουαρίου 2009

Ας συστηθούμε επιτέλους

Κουκουρούκου... τη φράση αυτή μου την απευθύνουν συχνά ως μομφή λέει...για τον χαρακτήρα που' χω. Ο ψυχίατρος μου διαφωνεί βρίσκει πως είμαι πολύ σταθερός σε απόψεις και συμπεριφορές, απλώς αυτές είναι ότι να΄ναι...
Γι΄αυτό και εγώ είπα να επικοινωνήσω τα "θέματα"μου στο διαδίκτυο μπας και βρω παρηγοριά οι καλύτερες λύσεις λένε έρχονται από εκεί που δεν τις περιμένεις .. Οι ανησυχίες μου πολλές, τα άγχη μου ακόμη περισσότερα, όσο για νευρώσεις άπειρες...Μεγάλη μου αδυναμία οι ΕΛΛΗΝΕΣ. Μας λατρεύω, μας πιστεύω όσο τίποτα άλλο, είμαστε το μέλλον του πλανήτη μόνο που αυτός δεν το ξέρει ακόμα. Τί λέτε να του κάνουμε έκπληξη?